Στον αέρα οι εργαζόμενοι της λέσχη του ΑΠΘ – κείμενο ΣγΚΦ

Κατεβάστε το κείμενο σε .pdf εδώ.

Όταν παίρνεις τον δίσκο στη λέσχη,
κοιτάς τον εργαζόμενο στα µάτια;

Τις τελευταίες εβδομάδες έγιναν στη λέσχη του ΑΠΘ µια σειρά από στάσεις εργασίας ενώ και νέες είναι πιθανόν να συμβούν το επόμενο διάστημα. Δυστυχώς, η αντίδραση μεγάλης μερίδας συμφοιτητών και συμφοιτητριών κινήθηκε στο φάσμα της αδιαφορίας που ενίοτε έγινε και ανοιχτή επιθετικότητα αναπαράγοντας κλισέ περί «βολεμένων δημοσίων υπαλλήλων που δυσκολεύουν τη ζωή µας εν µέσω εξεταστικής κλπ». Πίσω όμως από τα παράθυρα των διανομών της λέσχης, υπάρχει μία πραγματικότητα εντελώς διαφορετική από τα στερεότυπα που ελαφρά τη καρδία αναπαράγονται.

Οι περίπου 120 εργαζόμενοι της λέσχης είναι στη μεγάλη τους πλειοψηφία εργολαβικοί. Είναι χωρισμένοι σε δύο εργολαβίες και δουλεύουν µε συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Από τις αρχές του Ιουνίου οι μισοί από αυτούς [που ανήκουν στn μια από τις δύο εργολαβίες] ήταν στον αέρα χωρίς συμβάσεις με πρόφαση διάφορα νομικά κωλύματα και ενώ τα κοντινά* και τα μακρινά** αφεντικά τους, ήταν μόνο μισόλογα και υπονοούμενα, έμμεσες απειλές και καλά φιλικές συμβουλές. Έτσι αναγκάστηκαν να συνεχίσουν να δουλεύουν με εικονικές μηνιαίες συμβάσεις και αόριστες υποσχέσεις.

Τελικά, 2 εβδομάδες μετά, δεν ξέρουν αν τα δεδουλευμένα του Ιουνίου θα καταβληθούν ποτέ ούτε και αν θα κολληθούν τα αντίστοιχα ένσημα [όπως είχε γίνει και τον Νοέμβρη του 2012]. Επιπλέον, τους ανακοινώθηκε ότι έχει ακυρωθεί η ανανέωση και των μακροπρόθεσμων συμβάσεών τους και από την 1 η Ιουλίου απολύονται.

Και αυτά τα γεγονότα είναι απλά n πιο πρόσφατη πινελιά στον καμβά. Οι επιλογές του κράτους και της διοίκησης του πανεπιστημίου τα τελευταία χρόνια έχουν οδηγήσει σε μια άνευ προηγουμένου υποτίμηση και εντατικοποίηση της εργασίας: οι μισθοί έχουν μειωθεί στα επίπεδα του Βασικού μισθού των 480€ και συχνά καταβάλλονται καθυστερημένα. Επιπλέον, εργαζόμενοι συνταξιοδοτούνται και δεν γίνονται νέες προσλήψεις με αποτέλεσμα να πέφτει περισσότερη δουλειά στους εναπομείναντες ενώ και η ίδια η δουλειά έχει αυξηθεί καθώς νέες λειτουργίες έχουν ανατεθεί στην ήδη υποστελεχωμένη λέσχη?». Το καλοκαίρι για την εργασία στις πανεπιστημιακές κατασκηνώσεις δεν καταβάλλονται επιδόματα για εκτός έδρας εργασία, ενώ οι συνθήκες διαβίωσης είναι εξαιρετικά δυσχερείς, καθώς δεν υπάρχουν ειδικές υποδομές μπάνιων, στέγασης κλπ. για τους εργαζόμενους και τις οικογένειές τους.

Όλος αυτός ο φόρτος εργασίας σημαίνει τρέξιμο, κούραση, ένταση και καβγάδες κατά τη διάρκεια της δουλειάς, και άρα κινδύνους ατυχημάτων για τους εργαζόμενους. Το μπαλάκι των ευθυνών πάει από τον ένα κατώτερο στον άλλον ανώτερο «αρμόδιο». Κανείς δε φταίει, αλλά με ένα μαγικό τρόπο τελικά όλα συγκλίνουν στο τρίπτυχο υποτίμηση-εντατικοποίηση-πειθάρχηση για όσους δουλεύουν και στον αποκλεισμό όσων περισσεύουν στους λογαριασμούς τους. Αλλά έτσι δεν είναι το μοτίβο της μισθωτής σκλαβιάς;

Για μας είναι ξεκάθαρο, εδώ και καιρό, ότι μέσα από τις φλυαρίες και τα νομικά τερτίπια συντελείται στο ΑΠΘ μια χωρίς προηγούμενο λεηλασία των ζωών μας, των δικών μας και των εργαζομένων. Από τις απολύσεις εργολαβικών υπαλλήλων και τους εξευτελιστικούς μισθούς σε όσους παρέμειναν, ως τις περικοπές συγγραμμάτων, το αβέβαιο μέλλον της λέσχης και τις αναμορφώσεις των προγραμμάτων σπουδών μας, η μοίρα της επισφάλειας είναι κοινή για όλες. Δουλεύουμε και θα δουλεύουμε με τους ίδιους εξευτελιστικούς μισθούς και με τις ίδιες εξοντωτικές συνθήκες εργασίας. Η καθημερινότητά μας στις σχολές εντατικοποιείται εξίσου και βιώνουμε τους ίδιους αποκλεισμούς εκεί, που τα αφεντικά λογαριάζουν ότι δε χωράμε, και την ίδια τρομοκράτηση, όποτε πάμε να σηκώσουμε κεφάλι.

Να πυκνώσουμε τις γραμμές της αλληλεγγύης
Να κοιταζόμαστε στα μάτια

Μέσα σ’ όλα αυτά, περισσότερο από οποτεδήποτε µας είναι ξεκάθαρο, ότι όσο δε μοιραζόμαστε τον αγώνα θα μοιραζόμαστε την ήττα. Όσο εμμένουμε σε μικροαστικές ονειρώξεις και ψευδαισθήσεις ατομικής διάσωσης, δε θα σταματήσουμε να κατρακυλάμε. Ως φοιτητές και φοιτήτριες, που αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως κομμάτι των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων αυτού του κόσμου, το λέμε ξανά, ότι δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτε από τα αφεντικά και τις υποσχέσεις τους αλλά πολλά από τις σχέσεις που ακόμα δεν χτίσαμε με άλλους εκμεταλλευόμενους και καταπιεσμένους. Έτσι, επιλέγουμε να στεκόμαστε δίπλα στους εργαζόμενους της λέσχης και επιθυμούμε να στέκονται και αυτοί δίπλα μας, γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος να ζήσουμε κι όχι απλώς να επιβιώσουμε. Γιατί, αν η επιβίωση σημαίνει βόλεμα, βύσμα και καβάντζα, ζωή σημαίνει χειρονομίες συντροφικές. Αν η επισφάλεια είναι το να μην ξέρεις αν θα έχεις δουλειά αύριο, ασφάλεια είναι το αίσθημα ότι δεν είσαι μόνος/η.

Μέσα στη σκοτεινιά της εποχής η οργισμένη τρυφερότητα
και η αλληλεγγύη µας ανοίγουν περάσματα.
Ας μην φοβηθούμε να τα περπατήσουμε …

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 14/6 14:00
στην κάτω λέσχη συνέλευση για το θέμα της λέσχης

—————————————————–
Η Συνέλευση για το Κόστος Φοίτησης (ΣγΚΦ) αποτελείται από άτομα και συλλογικότητες από διάφορες σχολές, που δεν ανήκουν σε παρατάξεις και δεν κατεβαίνουν σε εκλογές, τα οποία συναντιούνται με αδιαµεσολάβητους όρους και με κοινό άξονα τα ζητήματα για το κόστος φοίτησης.
Σκοπός μας δεν είναι απλά να καταδείξουμε την κατάσταση και τις συνέπειες αυτής στις ζωές μας, αλλά να δηλώσουμε ότι n λύση της βρίσκεται στα χέρια του καθενός και της καθεμιάς από μας. Δεν περιμένουμε το κράτος n οποιονδήποτε άλλο φορέα να μεριμνήσει για εμάς. Στηριγμένοι στις μεταξύ μας ισότιμες σχέσεις, συλλογικοποιούμαστε, σχεδιάζουμε και δρούμε για να μπλοκάρουμε κάθε κίνηση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης και να ικανοποιήσουμε άμεσα τις ανάγκες μας.

*διοίκησή του πανεπιστημίου και εργολάβους
**ανώτεροι κρατικοί θεσμοί, υπουργεία, ανώτατα δικαστήρια.
***εκτός από τη καθημερινή λειτουργία της λέσχης της ίδιας, οι εργαζόμενοι έχουν επιβαρυνθεί επιπλέον µε τους μπουφέδες των διαφόρων εκδηλώσεων του πανεπιστημίου, µε εργασία το σαββατοκύριακο προκειμένου η λέσχη να είναι ανοιχτή και το Σ/Κ, που σημαίνει λειτουργία µε ακόμη λιγότερο προσωπικό τις καθημερινές προκειμένου όσοι εργάστηκαν το ΣΚ να πάρουν τα ρεπό τους.

Συνέλευση για το Κόστος Φοίτησης
http://synkosfoi.espivblogs.net/

10/4 Συζήτηση για το θέμα των συγγραμμάτων

Κι όταν μου έδινες το βιβλίο, μου ‘λεγες σ’ αγαπώ…

 Την εποχή που διανύουμε το κράτος αποβάλλοντας κάθε πρόσχημα κοινωνικών παροχών και πρόνοιας ξεδιπλώνει μια στρατηγική υποτίμησης των ζωών μας. Κομμάτι αυτής της βίαιης και διαρκούς επίθεσης είναι η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, η οποία εν καιρώ ”κρίσης” βρίσκει πρόσφορο έδαφος να προωθηθεί.

Πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτής αποτελεί το σχέδιο Αθηνά το οποίο εφαρμόζεται αγνοώντας τις ανάγκες μας. Παράλληλα, η διαδικασία εντατικοποίησης, μείωσης παροχών και υποδομών τίθεται σε ισχύ κινούμενη στην ίδια φιλοσοφία παντελούς έλλειψης σεβασμού στην ποιότητα ζωής μας. Μέρος της μείωσης παροχών είναι και οι περικοπές στα δωρεάν συγγράμματα όπως σημειώσεις, κώδικες στη νομική, βιβλία ασκήσεων και η μείωση των διαθέσιμων βάσεων δεδομένων, ηλεκτρονικών περιοδικών κλπ…

Το υψηλό κόστος, λόγω πνευματικής ιδιοκτησίας, των ”δωρεάν” συγγραμμάτων που μέχρι τώρα επωμιζόταν το κράτος αποτελεί την κύρια πηγή κέρδους των καθηγητών και των εκδοτικών οίκων. Στα πλαίσια της εξοικονόμησης χρημάτων το κόστος αυτό μετακυλίεται στις πλάτες μας διατηρώντας έτσι άθικτα τα συμφέροντα των εμπλεκόμενων επιχειρήσεων. Την ίδια στιγμή η εκτεταμένη περίφραξη της γνώσης περιορίζει την πρόσβασή μας αποκλειστικά και μόνο σε βοηθήματα-εργαλεία για τις σπουδές μας αποκλείοντας μας από άλλα βιβλία μη προβλεπόμενα από το πρόγραμμα σπουδών τα οποία όμως θεωρούμε σημαντικά για να γίνουμε ολοκληρωμένοι άνθρωποι.

Εμείς ,όμως, δεν είμαστε διατεθειμένοι/ες ούτε να χρεωθούμε το κόστος της πνευματικής ιδιοκτησίας ούτε να κάνουμε εκπτώσεις στην αντίληψή μας περί γνώσης. Έχοντας ως κεκτημένο την περσινή εμπειρία αγώνα με την κατάληψη του Λογότυπου, στην οποία καταλήφθηκαν τα φωτοτυπικά του πανεπιστημίου για την εκτύπωση των βιβλίων μας, συνεχίζουμε με αδιαμεσολάβητες και αντιιεραρχικές διαδικασίες να ικανοποιούμε τις ανάγκες μας, αμφισβητώντας έμπρακτα την υποτίμηση των ζωών μας.

Σκοπός μας δεν είναι απλά να καταδείξουμε την κατάσταση και τις συνέπειες αυτής στις ζωές μας, αλλά να δηλώσουμε ότι η λύση της βρίσκεται στα χέρια του καθενός και της καθεμιάς από μας. Δεν περιμένουμε το κράτος ή οποιοδήποτε άλλο φορέα να μεριμνήσει για εμάς. Στηριγμένοι στις μεταξύ μας ισότιμες σχέσεις, συλλογικοποιούμαστε, σχεδιάζουμε και δρούμε για να μπλοκάρουμε κάθε κίνηση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης.

 άλλωστε το έχουμε ξαναπεί…

Δεν θα παρακαλάμε για τα αυτονόητα

θα τα πάρουμε πίσω μόνοι/ες μας

 

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΩΝ

ΤΕΤΑΡΤΗ 10/4 , 15:00, Πάνω Λέσχη

.

ΣγΚΦ* – http://synkosfoi.espivblogs.net

* Η Συνέλευση για το Κόστος Φοίτησης αποτελείται από άτομα και συλλογικότητες από διάφορες σχολές, που δεν ανήκουν σε παρατάξεις και δεν κατεβαίνουν σε εκλογές, τα οποία συναντιούνται με αδιαμεσολάβητους όρους και με κοινό άξονα τα ζητήματα για το κόστος φοίτησης.

Δεν είναι ένα απλό “σχέδιο Αθηνά”… Είναι η συνολική αναδιάρθρωση!

Κατεβάστε εδώ σε .pdf το κείμενο των «Μπλε Ελεφάντων» για το σχέδιο Αθηνά.

Δεν είναι ένα απλό “σχέδιο Αθηνά”… Είναι η συνολική αναδιάρθρωση!

Το έζησαν, το συνειδητοποίησαν, το έγραψαν κι άλλοι πριν από εμάς (με πρώτο τον Μπένγιαμιν ήδη από το 1940):

Η κατάσταση εξαίρεσης έγινε ο κανόνας.

Τι θέλουμε να πούμε με αυτό;

Πολύ απλά, πως αυτό, το οποίο βιώνει εδώ και καιρό η κοινωνία στην οποία ζούμε, είναι η διευρυνόμενη λήψη «προσωρινών» μέτρων, τα οποία πρέπει να ληφθούν για την επίλυση ενός εκτάκτου συμβάντος – προβλήματος, το οποίο, υποτίθεται ότι, γεννήθηκε εξωγενώς ή λόγω μιας μεταφυσικής συλλογικής αν-ευθυνότητας δικής μας! Τα μέτρα αυτά δεν λαμβάνονται ποτέ από μας, αλλά από διάφορους “ειδήμονες”, αρμόδιους για την καλυτέρευση της δικής μας εκπαίδευσης, της δικής μας εργασίας, του δικού μας βιοτικού επιπέδου, της δικής μας κοινωνικής ευημερίας και οι οποίοι πάντα, ως δια μαγείας, ξέρουν καλύτερα ποιες είναι οι ανάγκες μας.

Αλλά “ουδέν μονιμότερον του προσωρινού” και τα έκτακτα αυτά μέτρα καταλήγουν μόνιμα, μαζί με αφ’ενός την αλλαγή συνειδήσεων προς την λογική πως «αυτοί γνωρίζουν, αυτοί ξέρουν καλύτερα, ας τους αναθέσουμε λοιπόν το ρόλο του αρμόδιου παντογνώστη για τη λήψη των κατάλληλων μέτρων, αφού στο κάτω κάτω αυτοί αποφασίζουν» κι αφ’ ετέρου δε η διαρκής αποδυνάμωση κινήτρου για να χτίσουμε μόνοι μας τα θεμέλια της καθημερινής μας ζωής.

Έτσι, οι περισσότεροι έχουμε ήδη αποδεχτεί ότι προσωρινά θα πληρώνουμε χαράτσια, ότι προσωρινά θα δουλεύουμε παράλληλα με τις σπουδές μας και αν προσωρινά βρούμε δουλειά με 500 ευρώ θα είμαστε πολύ καλά, ότι μπορεί να χρειαστεί προσωρινά να επιστρέψουμε στην πόλη των γονέων μας για να μπορέσουμε να ολοκληρώσουμε τις σπουδές μας. Όλα αυτά είναι “προσωρινά”, γιατί οι περισσότεροι έχουμε ξεχάσει μόνιμα να συμμετέχουμε, να συνδιαμορφώνουμε, να απαντάμε συλλογικά σε κοινές ανάγκες… ξεχάσαμε να δημιουργούμε και να αγωνιζόμαστε για το άμεσο τώρα και για το προσεχές αύριο.

Κι ερχόμαστε, λοιπόν, στο τώρα! Στο τώρα, όπου μπορούμε πλέον να κρίνουμε (εκ των υστέρων) πως κανένα πρόβλημα δεν επιβλήθηκε εξωγενώς και να συνειδητοποιήσουμε πως καμία συλλογική ευθύνη δε νιώθουμε για την δημοσιονομική πολιτική του (τρομο)κράτους των “ειδημόνων”.

Η λέξη “αναδιάρθρωση” είναι το μόνο μόνιμο πράγμα που παίζει η τηλεόραση, ανάμεσα σε όλα αυτά τα “προσωρινά” μέτρα που βγαίνουν με έκτακτα προεδρικά διατάγματα. Αναδιάρθρωση εκεί, αναδιάρθρωση εδώ. Αναδιάρθρωση της οικονομίας, του συστήματος υγείας, του εκπαιδευτικού, όλα αυτά είναι μικρά κομμάτια μιας γενικότερης αναδιάρθρωσης, που έχει να κάνει με το πως παράγονται και πως αναδιανέμονται τα έσοδα αυτής της κοινωνίας. Η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, συγκεκριμένα, είναι μια διαδικασία που ούτε ξεκινάει τώρα ούτε θα τελειώσει με το σχέδιο “Αθηνά”. Είναι μια ακολουθία μεταρρυθμίσεων που τείνει να ελαχιστοποιήσει το κόστος ανά φοιτητή μεταφέροντας το κόστος φοίτησης στις δικές μας πλάτες, μέσω σταδιακής εμπορευματοποίησης των λειτουργιών των πανεπιστημίων, καθώς και να μετακινήσει την παραγόμενη έρευνα από πεδία με έντονο επιστημονικό ενδιαφέρον προς πεδία, όπου είναι έντονο το ενδιαφέρον των επιχειρήσεων.

Ένα μόνο κομμάτι της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης είναι το σχέδιο “Αθηνά”. Ας το κοιτάξουμε από πιο κοντά.

Οι μέθοδοι που προτείνονται για την “Θεραπεία” της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι η «συγχώνευση» και η «κατάργηση» 6 ιδρυμάτων και 150 τμημάτων ΑΕΙ και ΤΕΙ1. Να θυμίσουμε πως είναι ακριβώς οι ίδιες λέξεις που χρησιμοποιήθηκαν από την Άννα Διαμαντοπούλου, ώστε να βάλει λουκέτο η πλειοψηφία των ολιγοθέσιων σχολείων της χώρας και να μειωθεί σε μεγάλο βαθμό ο αριθμός των εκπαιδευτικών. Θα περίμενε κανείς, πως παρά τη λανθασμένη στοχοθεσία, μεθοδολογία και προχειρότητα της αρχικής πρότασης, θα κατάφερνε αυτό το σχέδιο μετά τις τελευταίες αλλαγές, να διορθώσει τουλάχιστον κάποια από τα «λάθη» των προηγούμενων ετών. Αντιθέτως, καταφέρνει το ακατόρθωτο: να δημιουργήσει νέα προβλήματα ακόμη και σ’ αυτό τον τομέα. Έτσι, θεσπίζει την μεταβατικότητα(μεταφορά τμήματος μετά το 2018) μόνο για 10 από όλα τα υπό συγχώνευση τμήματα, συγχωνεύει το Τμήμα Εφαρμοσμένων Ξένων Γλωσσών με τη Διοίκησης Επιχειρήσεων Ηγουμενίτσας (!), άνευ λόγου και αιτίας μεταφέρει τμήματα από την Ηγουμενίτσα στο Μεσολόγγι, από την Άρτα στην Κεφαλλονιά, από την Κατερίνη στις Σέρρες, από Σέρρες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, από την Λάρισα σε Χαλκίδα και Καρπενήσι, κ.α2. Επίσης, Στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης παραμένουν 19 τμήματα από τα 25, από τα οποία συγχωνεύονται τα 4, χωρίς όμως να μετακινούνται σε άλλη πόλη, το παράρτημα του ΤΕΙ στα Μουδανιά μετακινείται στο Μεσολόγγι (!), ενώ το τμήμα αυτοματισμού, μαζί με όλα τα υπόλοιπα στην Ελλάδα καταργούνται. Φυσικά, το Υπουργείο δεν εξέτασε καν το αν υπάρχει διαθέσιμος χώρος για τόσους χιλιάδες μετακινούμενους φοιτητές στα ΤΕΙ αυτών των πόλεων. Παράλληλα, καταργεί το ΤΕΙ Ιονίων Νήσων, μεταφέροντας τα τμήματα σε Μεσολόγγι και Άρτα, συγχωνεύοντας μάλιστα σχολές με διαφορετικό πρόγραμμα σπουδών και γνωστικό αντικείμενο, προκαλώντας μια εσωτερική μετανάστευση 7.000 φοιτητών μόνο στο Μεσολόγγι(!). Την ίδια στιγμή, το Υπουργείο ανακοινώνει πως κατά το ακαδημαϊκό έτος 2013-2014, στην τριτοβάθμια εκπαίδευση θα εισαχθούν 49.600 άτομα, δηλαδή 14.370 ή κατά 22,46% λιγότεροι νέοι/ες απ’ ότι πέρυσι3.

Οι αλλαγές μετά την πρόσφατη τροποποίηση του “σχεδίου Αθηνά” στο ΠΑΜΑΚ έχουν να κάνουν με την δημιουργία 4 Σχολών, οι οποίες θα ενσωματώσουν τα υπάρχοντα τμήματα του πανεπιστημίου και 4 ακόμη από την Φλώρινα. Συγκεκριμένα, δημιουργείται 1) Σχολή Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών, η οποία θα αποτελείται από τα τμήματα Εκπαιδευτικής και Κοινωνικής Πολιτικής, Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών και το τμήμα Βαλκανικών Σλαβικών και Ανατολικών σπουδών με κατευθύνσεις 1. Βαλκανικών σπουδών και 2.Σλαβικών και Ανατολικών σπουδών, το οποίο θα απορροφήσει και το τμήμα Βαλκανικών Σπουδών της Φλώρινας. 2) Σχολή Οικονομικών Επιστημών, η οποία θα ενσωματώσει τα εξής τμήματα: Οικονομικών Επιστημών, Λογιστικής και Χρηματοοικονομικής, Εφαρμοσμένη Πληροφορική και το τμήμα Διοίκηση Επιχειρήσεων με κατευθύνσεις: 1. Διοίκηση Επιχειρήσεων 2.Μάρκετινγκ και 3.Διοίκηση Τεχνολογίας, το οποίο θα δημιουργηθεί από την μεταφορά στην Θεσσαλονίκη των τμημάτων της Έδεσσας (Μάρκετινγκ και Διοίκηση Λειτουργιών)και της Νάουσας (Διοίκηση Τεχνολογίας) και την συγχώνευσή τους με το τμήμα Οργάνωση και Διοίκηση επιχειρήσεων. 3) Παιδαγωγική Σχολή, η οποία θα αποτελείται από τα τμήματα Δημοτικής Εκπαίδευσης και Νηπιαγωγών και θα υπάγεται μόνο διοικητικά στο ΠΑΜΑΚ, καθώς θα παραμείνει στην Φλώρινα. 4) Σχολή Καλών Τεχνών, η οποία θα ενσωματώσει το υπάρχον τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης και διοικητικά το τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Φλώρινας, καθώς και αυτό θα παραμείνει στην Φλώρινα.

Το πανεπιστήμιο είναι ο σημαντικότερος φορέας διάχυσης της επιστημονικής γνώσης και της έρευνας. Θεωρητικά, όταν επιλέξαμε τις σχολές μας, ουσιαστικά επιλέξαμε έναν προσανατολισμό, μια συγκεκριμένη κατεύθυνση μέσα στο άπειρο πλήθος των γνώσεων για να εντρυφήσουμε και να εξετάσουμε πάνω σε αυτήν την κατεύθυνση ένα σύνολο διαφορετικών προσεγγίσεων και αναλύσεων για το συγκεκριμένο αντικείμενο, ώστε να πειραματιστούμε και να δούμε ποιες από αυτές είναι πιο κοντά στις απόψεις μας. Όμως, το τι διδασκόμαστε, το πως διδασκόμαστε, το ποια θα είναι η ύλη ενός μαθήματος και αν θα περιλαμβάνει και κάποιες προσεγγίσεις πέραν από 1-2 κυρίαρχες (νεοφιλελευθερισμός, ρεαλισμός), το αποφασίζουν πάντα κάποιοι άλλοι για μας, χωρίς εμάς. Συγκεκριμένα, το αποφασίζει η Συνέλευση Τμήματος, δηλαδή κυρίως μέλη ΔΕΠ μαζί με κάποιους λίγους αντιπροσώπους φοιτητικών παρατάξεων. Έτσι, αυτά που διδασκόμαστε είναι καθορισμένα από τα πάνω και μας επιβάλλονται πάλι από “ειδήμονες”, οι οποίοι παράλληλα με τις όποιες ακαδημαϊκές ανησυχίες, έχουν και συγκεκριμένα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα (κομματικοί καθηγητές και αντιπρόσωποι παρατάξεων, ποσοστά από εκδοτικούς οίκους και προώθηση συγγραμμάτων, κέρδη από πνευματικά δικαιώματα). Και η πρότασή τους, για την δική μας συμμετοχή στον καθορισμό του ποιες γνώσεις θα θεωρούνται κομμάτι του πτυχίου μας και ποιες όχι, και άρα για το ποια θα είναι η “αξία” του πτυχίου, είναι να ψηφίζουμε μια φορά τον χρόνο κάποια παράταξη στις εκλογές του συλλόγου (που και το 100% των ψήφων να πάρει, πάλι μειοψηφία θα’ναι εντός της Συνέλευσης Τμήματος). Ας γελάσουμε! Και πόσο μάλλον τώρα, που οι ευφάνταστες συγχωνεύσεις του νομοσχεδίου “ΑΘΗΝΑ”, αλλάζουν πλήρως το αντικείμενο και τα προγράμματα σπουδών σε ορισμένες σχολές, με το “έτσι θέλω” του υπουργείου. Εμείς θεωρούμε πως θα ήταν αρκετά εγκλωβιστικό να περιοριστούμε στο να ζητάμε να μας εξασφαλιστεί ότι θα έχουμε “πτυχία με αξία”, τα οποία θα διασφαλίζουν τα “εργασιακά μας δικαιώματα”. Άλλωστε ποια δικαιώματα; Του να δουλεύεις νόμιμος, αλλά όλη μέρα για 500 ευρώ τον μήνα; Παντού και πάντα, οι αγώνες των εργαζομένων ήταν που διασφάλιζαν τον μισθό, τα δικαιώματα είναι κάτι που σήμερα υπάρχει και αύριο παύει με έκτακτο Προεδρικό Διάταγμα, όταν υποχωρούν οι αγώνες. Συν τοις άλλοις, δεν μας ενδιαφέρει να ζητήσουμε έναν μεγαλύτερο δημόσιο τομέα, κι άρα ακόμη περισσότερο κράτος, που θα απορροφάει όλους τους απόφοιτους, για να μπορεί να μας διασφαλίζει τα “πτυχία με αξία”. Αυτό που θέλαμε και πριν το σχέδιο “ΑΘΗΝΑ” και πόσο μάλλον τώρα, και για το οποίο θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε, είναι περισσότερη συνδιαμόρφωση πάνω στις γνώσεις που διδασκόμαστε, πάνω στα ζητήματα της φοιτητικής μας καθημερινότητας και στα ζητήματα που αφορούν την κοινωνία. Πιστεύουμε πως, η καλύτερη απάντηση στην “υποτίμηση των πτυχίων μας” θα είναι, αρχικά, ως φοιτητές να διεκδικήσουμε την παρουσία όλων μας στις Συνελεύσεις Τμημάτων και την συνδιαμόρφωση του προγράμματος σπουδών από όλους τους εμπλεκόμενους, με οριζόντιες και αδιαμεσολάβητες διαδικασίες, χωρίς παρατάξεις και κομματικούς σωτήρες. Ενώ αργότερα, ως εργαζόμενοι να αγωνιστούμε για αξιοπρεπή μισθό, με βάση αυτά που όντως ξέρουμε, και όχι με βάση το τι αναγνωρίζουν τα αφεντικά ότι ξέρουμε ή με βάση το δικαίωμα στην δουλειά με 500 ευρώ.

Η συμμετοχή όλων των ενδιαφερομένων στην λήψη αποφάσεων που τους αφορούν άμεσα, είναι κάτι που θα θέλαμε να θεωρείται αυτονόητο σε μια κοινωνία ισότητας. Ωστόσο, με το σχέδιο Αθηνά, για ακόμη μια φορά, οι αλλαγές ήρθαν χωρίς καμία συνδιαμόρφωση με τους ίδιους τους φοιτητές τους οποίους αφορά άμεσα. Όχι ότι ο προηγούμενος τρόπος λειτουργίας του πανεπιστημίου ή οι προηγούμενες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις ή “αναδιαρθρώσεις” ήταν περισσότερο συμμετοχικές ως προς την μεγάλη μάζα των φοιτητών, πόσο μάλλον των φοιτητών που θέλουν να δρουν αμεσοδημοκρατικά χωρίς εκλογές και παρατάξεις. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση όχι απλά δεν είχαμε συμμετοχή στην διαδικασία λήψης απόφασης που αφορά τις ζωές μας, αλλά ο νόμος ανατρέπει και αναιρεί συνειδητές επιλογές που έχουμε κάνει. Το να έχεις επιλέξει να περάσεις μια τετραετία τουλάχιστον σπουδάζοντας σε μια συγκεκριμένη πόλη ή να αφιερώσεις ένα κομμάτι της ζωής σου στην μελέτη μιας συγκεκριμένης κατεύθυνσης γνώσεων και όχι κάποιας άλλης, δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα! Είναι προφανές, ότι άλλο επίπεδο μηνιαίων δαπανών έχει μια φοιτήτρια που νοικιάζει στην Νάουσα, στην Έδεσσα και στην Φλώρινα, και άλλο στην Θεσσαλονίκη και είναι προφανές, επίσης, ότι οι “ειδήμονες” καταστρώνοντας τα ολοκληρωτικής έμπνευσης σχέδιά τους για την επιβαλλόμενη μετακίνηση χιλιάδων φοιτητών, αδιαφορούν πλήρως για το ότι αρκετοί φοιτητές, κυρίως από την επαρχία, δεν είναι ήδη σε θέση να καλύψουν το κόστους σπουδών σε άλλη πόλη και έτσι εξαναγκάζονται να επιστρέψουν στα σπίτια τους, αντί να σπουδάσουν και πόσο μάλλον να αντέξουν το κόστος μετακόμισης σε μια άλλη πόλη!

Έχοντας κατά νου τις διαρθρωτικές και διοικητικές αλλαγές που έρχονται, αξίζει να τονιστεί η σημασία της μείωσης παροχών προς τους φοιτητές, ως κεντρικό σημείο του σχεδίου “Αθηνά”. Οι 2 λέξεις κλειδιά του σχεδίου, η “συγχώνευση” και η “κατάργηση”, σημαίνουν ακριβώς αυτό, μείωση των έτσι κι αλλιώς ανεπαρκών δαπανών. Δηλαδή, μετά τις συγχωνεύσεις μένουν λιγότερα ιδρύματα και τμήματα, άρα περισσότεροι φοιτητές ανά τμήμα, άρα λιγότερα αμφιθέατρα και εργαστήρια ανά φοιτητή, άρα λιγότερο διδακτικό προσωπικό ανά φοιτητή, λιγότερη γραμματειακή υποστήριξη ανά φοιτητή και περισσότεροι φοιτητές ανά βιβλιοθήκη. Έτσι, οδηγούμαστε έμμεσα στην εμπορευματοποίηση των σπουδών μας, καθώς όταν όλα τα αντίτυπα του βιβλίου που θα θέλαμε για μια εργασία θα είναι δανεισμένα ή η ουρά στην λέσχη θα είναι μεγαλύτερη από την διάρκεια του διαλείμματος μας, θα αναγκαστούμε να πληρώσουμε για τις “παροχές” αυτές από την τσέπη μας . Παράλληλα, η μεταφορά στην Θεσσαλονίκη στο ΠΑΜΑΚ τριών τμημάτων ακόμη, χωρίς ταυτόχρονη αύξηση των εστιών και της χωρητικότητας της λέσχης, σημαίνει ξεκάθαρη υποτίμηση της ποιότητας σπουδών μας και υποβάθμιση της φοιτητικής μας καθημερινότητας. Οι, ήδη μερικές φορές, χαμηλής ποιότητας υπηρεσίες και διαδικασίες διδασκαλίας αναμένεται να επιφορτιστούν με την ευθύνη εξυπηρέτησης περισσότερων φοιτητών. Όλα αυτό, το υπουργείο το αποκαλεί “θεραπεία”.

Όμως, υπάρχει και μια άλλη διάσταση. Η παρουσία πανεπιστημιακών τμημάτων στα απομακρυσμένα σημεία της περιφέρειας, εκτός από το να βολεύει τις υποσχέσεις τοπικών κομματικών παραγόντων για “ανάπτυξη” του τόπου, με τα λεφτά μας πάντα, διευκόλυνε και την πρόσβαση στην γνώση της τοπικής κοινωνίας, αλλά και στην ενίσχυση της “κυκλοφορίας των ιδεών”. Η ύπαρξη, κατά τόπους, περισσότερο ή λιγότερο συμμετοχικών φοιτητικών συλλόγων, διαφόρων φοιτητικών ομάδων, συλλογικοτήτων και αυτοοργανωμένων στεκιών, αναμφισβήτητα συνέβαλε στην ύπαρξη τοπικών κοινωνικών αγώνων και αντιστάσεων ενάντια σε όλα αυτά τα “προσωρινά” μέτρα, που μας κατακλύζουν από το 2008 και μετά, και όχι μόνο. Πόσο μάλλον σε απομακρυσμένα μέρη, όπου τίποτα άλλο ριζοσπαστικό δεν υπάρχει.

Για όλους αυτούς τους λόγους, πρέπει να αναλογιστούμε ότι η ανύπαρκτη συνδιαμόρφωση πάνω στις σπουδές μας και την γνώση που παίρνουμε, η υποτίμηση της φοιτητικής μας καθημερινότητας και ο περιορισμός της κυκλοφορίας των ιδεών,τα οποία προωθούνται από το σχέδιο Αθηνά, είναι κομμάτι μιας αναδιάρθρωσης που στοχεύει σε μόνιμα αποτελέσματα, σε αντίθεση με την υποτιθέμενη προσωρινότητα της έλλειψης κονδυλίων λόγω της κρίσης.

Μπλε Ελέφαντες στο Πα.Μακ
Εγχείρημα αδιαμεσολάβητης αμφισβήτησης και δράσης

Συνέλευση: κάθε Δευτέρα στις 21:00, στο Φουαγιέ Πα.Μακ

blog: https://bleelefantes.wordpress.com/
e-mail: poluble@bleelefantes.biz.ly

Εκδηλώσεις Μάρτη – Συνέλευση για το Κόστος Φοίτησης

Μια σειρά από εκδηλώσεις της Συνέλευσης για το Κόστος Φοίτησης για τον μήνα Μάρτη στο πλαίσιο της δίμηνης καμπάνιας ενάντια στα κλειδώματα των πανεπιστημιακών χώρων.

Προβολή ταινιών μηκρού μήκους και συζήτηση με θέμα: «To graffiti ως έκφραση, πολιτική και εμπόρευμα»

Πaρασκευή 1/3 στο ισόγειο Πα.Μακ. στις 20:00 προβολή ταινιών μηκρού μήκους και συζήτηση με θέμα: «Το graffiti ως έκφραση, πολιτική και εμπόρευμα» The Wake Up Call – 16′ The Navarinou Mural  – 3′ Alltag Von DAIM – 10′ CCTV vol. … Συνέχεια

Από την υποτιθέμενη «ομηρία» του αντιπρύτανη Κωνσταντάτου

Επειδή διάφορα κανάλια έχουν βαλθεί να παρουσιάσουν την σημερινή διαμαρτυρία των εστιακών φοιτητών για την αλλαγή του κανονισμού της Εστίας του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και την συνεπαγώμενη εμπορευματοποίησή της στον αντιπρύτανη ως «ομηρία» με «λιποθυμίες» και άλλα τραγικά συμβάντα ανεβάζουμε μερικές … Συνέχεια

Προβολή ταινίας «The Nightmare before Christmas»

Πέμπτη 13/12 προβολή ταινίας στο Πα.Μακ. στις 19:30 : Tim Burton – The Nightmare before Christmas Ο Jack Skellington είναι ο Βασιλιάς του Halloween, όπου αυτός και οι υπόλοιποι κάτοικοι, όλο το χρόνο προετοιμάζονται για την ετήσια γιορτή του Halloween. … Συνέχεια